Lepra. Zenuwslopend.

Stop de zenuwslopende verhalen over lepra.

Lepra sloopt je zenuwen. Hierdoor kunnen je handen en voeten gevoelloos raken. Je voelt dan niet meer of je je verbrandt of een wondje oploopt. Als je er niks aan doet zijn grotere wonden, infecties, blindheid en ernstige verminkingen het gevolg.

Maar dat zijn niet de enige problemen. Uit onwetendheid en angst voor besmetting worden leprapatiënten verstoten door hun familie, ontslagen op het werk of verbannen uit hun dorp. De stigma's zijn net zo zenuwslopend als de ziekte zelf.

Mauro, 61 / Itapissuma, Pernambuco, Brazilië

Ik ben een handige jongen. Werk mijn hele leven al in de bouw. Altijd buiten, lekker in de zon. Maar op een woensdag in april veranderde alles. Donkere wolken pakten zich samen en lieten geen zonnestraal meer door. Lepra. Die rotziekte verandert alles. Probeer maar eens iets op te tillen als je geen gevoel meer hebt in je handen. In de bouw is dat levensgevaarlijk. Het leven dat ik had en zo heerlijk vond, is weg.

Michelle, 32, Recife, Pernambuco, Brazilië

Ik stond midden in het leven. Elke avond na m'n werk was ik op straat te vinden. Mijn man was er trots op dat ik werd nagekeken. Hij maakte er grapjes over en vertelde me dat ik de mooiste vrouw van Brazilië was. Tot het moment dat ik lepra kreeg. Mijn man ging bij me weg en ik werd nagejoeld op straat. Dit was niet het leven dat ik wilde.

Celestino, 38 / Brazilië

Ik ging elke dag met plezier naar mijn werk in het ziekenhuis. Ik kende iedereen. Van de portier tot de directeur. Als loodgieter kom je overal en maak je met iedereen een praatje. Je ziet veel ellende natuurlijk, maar met een grapje maakte ik zelfs sommige patiënten aan het lachen. Nu ben ik zelf een patiënt. En lachen doe ik al een tijd niet meer. Lepra komt als een dief in de nacht en neemt je leven zoals je het kent weg.

Rosemary, Brazilië

Vroeger was ik altijd vrolijk. Ik stond elke dag op met een glimlach op m'n gezicht. Als ik de deur uitliep, zwaaide ik naar alle bekenden uit de straat. We lachten dan en maakten een vrolijk praatje samen. Vroeger was alles anders. Alleen is vroeger nog maar een jaar geleden.

SUBI, 7 / Binduwa, UTTAR PRADESH, INDIA

Ze was een ontzettende kletskous. Maakte grapjes met de buurman en zong liedjes met de eigenaar van de groentekraam op de hoek van de straat. Ze wist altijd precies wat er in de buurt gebeurde. Mijn dochter was allesbehalve verlegen.

BELA, 42 / DEHRADUN, UTTARAKHAND, INDIA

Het is al zo lang geleden, maar ik herinner het me als de dag van gister. Ik was tien jaar en net genezen van lepra. Een vrouw zei dat ze me wilde meenemen naar een school. Maar onderweg versprak ze zich. Ik werd niet naar een school gebracht... Deze vrouw wilde me verkopen. Ik ben toen gevlucht naar een ziekenhuis in Delhi. Daar heb ik drie jaar gezeten.

BHIMA, 18 / DELHI, LASH PUT NAGAR COLONY, INDIA

De dag dat die gezondheidswerker me vertelde dat ik naar het ziekenhuis moest, zal me altijd bijblijven. Het was heerlijk weer. De zon voelde warm op mijn huid. De vlekjes op mijn gezicht had ik zelf niet eens goed gezien. Maar hij dacht dat het beter was dat ik ze liet bekijken. In het ziekenhuis hoorde ik het al snel. Lepra. Mijn wereld stortte in. Ik wilde niet meer naar school. Ze gaan je toch pesten...

SANTOSH, 18, LUCKNOW, UTTAR PRADESH, INDIA

Lepra heeft alles kapot gemaakt. Mijn hele leven is erdoor verwoest. Ja, echt. Iets anders kan ik er niet van maken. Wat zou jij zeggen als al je vrienden niks meer met je te maken willen hebben? Maar de angst is misschien nog wel het ergste. Kan ik mijn gezin onderhouden? Ze zijn van mij afhankelijk. Ik moet het geld verdienen.

jacob, 44 / noord-sulawesi, indonesië

Ik was nog maar een kleine jongen. Dertien jaar oud. Ik kreeg vlekken op mijn armen. Mijn huid was rood. ‘Tante, wat zien mijn armen er gek uit’, zei ik. Ze schrok. We gingen naar de dokter op een ander eiland. Die gaf medicijnen, maar die hielpen niet. Waarom gingen de vlekken niet weg? Wat moest ik doen? Mijn vriendjes deden alsof ze me niet meer kenden. Ik heb het zelfs mijn eigen vrouw niet durven vertellen.

BUNIRA, 40 / NOORD-SULAWESI, INDONESIË

Hij keek me aan, maar zei niets. Staarde vervolgens naar de boom die voor ons huis stond. Het waren misschien wel de meest pijnlijke minuten van mijn leven toen ik mijn man vertelde dat ik lepra had. Ik probeerde zijn hand te pakken, maar hij weigerde. De liefde van mijn leven. Hij stond op en pakte zijn spullen. Een maand later was hij getrouwd met een andere vrouw. Maar ik vergeef hem. Ik zou waarschijnlijk hetzelfde gedaan hebben.

amir, 57 / noord-sulawesi, indonesië

Ik ben schipper en machinist, de meest fantastische baan die je je voor kunt stellen. Op een ochtend toen ik naar mijn boot liep, werd er naar me geroepen: ‘Meneer, meneer kijk achter u.’ Het was een klein ventje. ‘Kijk, op de grond!’ Ik keek naar de straat. En schrok van een bloedspoor achter me. Ik was in gebroken glas gaan staan. Maar ik voelde niets...

mohammad, 44 / oost-java, indonesië

Het regenseizoen was net begonnen. Alles lijkt groener, de kleuren feller. Door de regen lopen, gaf me ook altijd een heerlijk gevoel. Maar dit jaar was anders: ik kreeg lepra. Mijn ouders noemden me een straf van God. Ze sloten me op in huis. Wilden me verborgen houden uit angst dat de mensen uit het dorp hen niet meer zouden aankijken.

Help mee om deze zenuwslopende verhalen te stoppen.

De Leprastichting bestaat dit jaar 50 jaar. Dankzij de steun van donateurs hebben we lepra in de afgelopen 50 jaar flink kunnen terugdringen. Door de ziekte bespreekbaar te maken. Mensen op te leiden. Door in de meest kwetsbare gebieden op aarde leprapatiënten te genezen. Voor hen kwam er na jaren een einde aan hun lijden en diepe onzekerheid. Maar we kunnen niet halverwege stoppen. Lepra is de wereld nog niet uit en maakt nog altijd levens kapot. Stop de zenuwslopende verhalen over lepra.

JA, IK HELP MEE